Voices Rise Up for Palestine: Waarom nu deze campagne en wat moet België doen?

Wat gebeurt er vandaag in Palestina? 

Sinds het zogenaamde ‘staakt-het-vuren' van oktober 2025 zijn de aanvallen nooit gestopt. Meer dan 600 Palestijnen werden gedood in Gaza. Hulp blijft moeilijk en zogenaamde ‘veilige’ gebieden worden aangevallen, waardoor duizenden gezinnen steeds weer moeten vluchten. 

De ziekenhuizen zijn overbelast: minder dan de helft werkt nog, vaak alleen dankzij noodgeneratoren. Door de Israëlische blokkade zijn er immers geen onderdelen. 

De meeste mensen in Gaza hebben heel beperkte toegang tot drinkwater en riolering, omdat de infrastructuur bijna volledig vernield is. De hulpdiensten doen wat ze kunnen, maar hun mogelijkheden zijn heel beperkt. 

80% van de huizen is door Israël vernield. En zolang de blokkade van bouwmaterialen niet wordt opgeheven en de bombardementen doorgaan, is er geen sprake van wederopbouw. 

Ook op de Westelijke Jordaanoever wordt de situatie steeds erger. De kolonisatie gaat steeds sneller. De aanvallen van kolonisten bereiken recordhoogtes en de VN registreert aanvallen, sloopwerkzaamheden en gedwongen verplaatsingen. Onze fairtradepartners die olijfolie of maftoul produceren, worden geconfronteerd met blokkades en hebben moeite om te exporteren. 

Tegelijkertijd neemt het aantal detenties explosief toe: meer dan 10.000 Palestijnen zitten gevangen, waarvan duizenden zonder proces, en er zijn gevallen van marteling gedocumenteerd. 

Uitbreiding van het conflict in het Midden-Oosten: een directe impact op de hulp EN MENSEN  

Voor de tweede keer in minder dan een jaar hebben de Verenigde Staten en Israël Iran op illegale manier aangevallen, waardoor er in de brede regio oorlog is opgelaaid. Die heeft direct gevolgen voor de hulp in Palestina. Begin maart zijn er meer grensovergangen gesloten en is het humanitaire verkeer volledig stilgelegd. 

Opnieuw zijn de gevolgen dramatisch in de buurlanden. De Israëlische aanvallen hebben meer dan 820 doden en meer dan 2.000 gewonden veroorzaakt in Libanon. In 13 dagen moesten meer dan 800.000 mensen vluchten.  

Anderen vluchten naar Syrië. Dit verhoogt de druk op een bevolking die al uitgeput is door herhaalde aanvallen, de invasie en de voortdurende bezetting door Israël. Dit komt bovenop de elkaar overlappende economische, politieke en sociale crises. Ondertussen kijkt de wereld toe, zonder ingrijpen 

Daar zit 'm 'm: deze recente golf van aanvallen laat zien dat de principes van het internationaal recht onderhandelbaar zijn geworden en dreigen overbodig te worden. Het feit dat de internationale gemeenschap er niet in slaagt om schurkenstaten verantwoordelijk te houden voor schendingen van het recht, heeft ons in deze situatie gebracht. Want als je nooit verantwoording vraagt voor herhaalde schendingen van het internationaal recht, maak je de weg vrij voor uitbreiding van het conflict. 

En dat terwijl bijna 60 miljoen mensen in de hele regio al afhankelijk zijn van hulp. Het resultaat is onvermijdelijk: het zijn de burgers die de prijs betalen. Om op deze noodsituatie te reageren, voeren ngo's, waaronder Oxfam, hun hulp op en roepen ze op tot steun voor hun noodhulpacties in Libanon. 

Genocide en straffeloosheid: de belangrijkste feiten  

In Gaza zijn de aanvallen en de levensomstandigheden die Israël oplegt (uithongering, watertekort, belemmering van hulpverlening) oorlogsmisdaden. Erger nog, deze door Israël veroorzaakte situatie komt neer op een genocide en misdaden tegen de menselijkheid, zoals beschreven door een onafhankelijke commissie van de VN en ngo's. 

Het Internationaal Strafhof (ICC) heeft trouwens arrestatiebevelen uitgevaardigd tegen premier Benjamin Netanyahu en de voormalige Israëlische minister van Defensie Yoav Gallant. Ze worden verdacht van ernstige misdaden tegen de menselijkheid. Daaronder vallen moord, vervolging en het uithongeren van burgers als oorlogstactiek. De rechters hebben de Israëlische bezwaren afgewezen en de geldigheid van de arrestatiebevelen bevestigd. Het internationaal recht moet worden toegepast: we eisen dan ook dat er een einde komt aan de straffeloosheid van Israël. 

Israël probeert nu ngo's het zwijgen op te leggen

Eind 2025 dreigde een nieuw registratiesysteem, opgelegd door Israël, de toegang voor humanitaire hulp te beperken. Dat gebeurde op een moment van enorm leed in Gaza. Israël zette humanitaire organisaties onder druk om gevoelige personeelsgegevens over te dragen. Als zij dat niet deden, moesten zij hun activiteiten stopzetten. Dit zou een schending betekenen van de nationale wetgeving inzake gegevensbescherming (AVG), het internationaal humanitair recht, ons mandaat en de humanitaire beginselen. 

In februari 2026 ondernamen Oxfam en 16 internationale ngo's ongekende juridische stappen. We startten een rechtszaak bij het Israëlische Hooggerechtshof om het nieuwe registratiesysteem aan te vechten. Daarmee willen we burgers en medewerkers beschermen. Ook willen we ervoor zorgen dat de hulp terechtkomt bij degenen die deze het hardst nodig hebben. Tegelijk verdedigen we de ruimte en het vermogen die nodig zijn om levensreddende hulp te kunnen bieden. 

Deze zaak laat zien hoe de ruimte voor humanitaire hulp steeds kleiner wordt. In plaats van hulp aan burgers makkelijker te maken, zorgen de nieuwe regels ervoor dat belangrijke spelers zoals Oxfam uit Palestina dreigen te verdwijnen. 

Toch is Oxfam van plan om te blijven. We blijven aanwezig via onze Palestijnse partners, onze teams en de VN-agentschappen. Ons doel: onpartijdige en onbelemmerde hulp blijven bieden. Wat er ook gebeurt. 

België is niet machteloos: het moet zijn verantwoordelijkheid nemen 

In september 2025 kondigde België onder druk van de burgers (mobilisaties, de Rode Lijn, Speak Up for Palestine) 14 maatregelen aan. De belangrijkste daarvan waren het blokkeren van de export en doorvoer van wapens naar Israël en het verbieden van producten uit illegale nederzettingen. 

Zes maanden later constateren Belgische organisaties (11.11.11/CNCD) dat slechts 9 van de 14 maatregelen daadwerkelijk zijn uitgevoerd. De belangrijkste hefbomen, zoals het nationale verbod op producten uit de nederzettingen, blijven in het ongewisse. Spanje heeft echter laten zien dat een politiek besluit binnen twee weken in een decreet kan worden omgezet. 

Onze 4 eisen en wat België moet doen